Mark Caelenberghe – CEO KIXX

In 2008 startte Mark Caelenberghe solo KIXX op in zijn living. “De groten der aarde startten hun onderneming vanuit hun garage. Maar ik had geen garage.” Vandaag telt zijn bedrijf meer dan 50 medewerkers. Hij heeft de ambitie om de beste marketinggroep van de Benelux uit te bouwen.

Als ik toen wist wat ik nu weet …

… dan was ik sneller écht gaan ondernemen. De eerste zeven jaar was ik te voorzichtig. Uit angst vooral: klanten verliezen, te weinig omzet draaien, te duur zijn of gewoon mislukken. Daardoor hield ik mezelf klein, ook in mijn prijzen. Klanten voelen dat. Als je zelf niet overtuigd bent van je waarde, vragen zij sneller korting of verwachten ze meer dan afgesproken.

In 2015 draaide ik de knop om. Ondernemen ging voor mij voortaan over creatie en moed: een visie hebben, risico durven nemen en echt aan je bedrijf werken. Ik kom uit een familie van hardwerkende arbeiders. Mijn ouders waren zeer risico-avers. Mijn moeder zag me het liefst politieagent worden: een uniform, een auto en een zeker pensioen. Misschien duurde het daarom wat langer voor ik mezelf ‘ondernemer’ durfde te noemen.

Dit had niemand mij verteld

Dat financiële geletterdheid een basisskill voor ondernemers is. In het begin bracht ik zoals zoveel ondernemers mijn documenten naar de boekhouder. Die zou het wel regelen. Tot een nieuwe accountant zei: “Mark, je moet zelf de input doen.” Ik heb weekends administratie zitten invoeren, maar achteraf was dat een geschenk. Ik begreep eindelijk wat omzet, kosten, afschrijvingen, rendement en vrije cashflow betekenen. Vandaag kan ik een balans lezen en weet ik ook dat je met stijgende omzet perfect failliet kunt gaan. Die kennis gaf me veel meer grip en hielp me bewuster beslissingen te nemen.

Mijn buikgevoel had gelijk

Van bij het eerste contact met een nieuwe medewerker voel ik of het gaat klikken met KIXX. Dat buikgevoel heeft me tot op vandaag nog nooit bedrogen. Fix your shit, dat is onze mentaliteit. Geen gezaag of geklaag, maar verantwoordelijkheid nemen, communiceren, samenwerken en niet meteen de paraplu opentrekken als iets fout loopt. Een echte teamplayer schuift de schuld niet door en gooit al helemaal geen collega’s onder de bus.

Tegelijk heb ik enorme bewondering voor collega’s die er 150 procent voor gaan, ook al is het bedrijf niet van hen. Die betrokkenheid en dat eigenaarschap blijven me verwonderen.

Dit maakte van mij een betere leider

De eerste zeven jaar was ik eerder iemand die verkoopt, uitvoert en opnieuw begint. Als leider groeide ik vooral toen ik verder keek dan de dagelijkse werking en een duidelijke koers voor KIXX uitstippelde. Een plan dwingt je vooruit te kijken. Waar willen we over één, twee of drie jaar staan? Welke klanten willen we? Welke processen en medewerkers zijn daarvoor nodig? Zo’n routekaart geeft richting. Natuurlijk wijk je onderweg wel eens af, maar je weet waar je naartoe wilt.

Daarnaast heb ik moeten leren dat ik niet altijd gelijk hoef te hebben. Vroeger sprak ik in een vergadering vaak als eerste, uit enthousiasme. Nu probeer ik als laatste te spreken. Zodra de leider zijn mening geeft, bestaat het risico dat iedereen zijn antwoord daaraan aanpast. Ik wil nu eerst horen wat anderen denken. Je moet je omringen met mensen die beter zijn dan jij, niet met mensen die bevestigen wat je al dacht.

Mijn grootste misser en wat ik eruit leerde

Paniek, tot twee keer toe. Bij de start van corona verwachtte ik veel minder werk en zette ik uit voorzorg mensen op technische werkloosheid. Maar het werk bleef komen, waardoor ik zelf weer te veel operationele taken opnam. Het kostte me bijna een jaar om die weer los te laten. Dat remde onze groei af. Later kregen we, na jarenlang groeien, voor het eerst dalende cijfers. Opnieuw paniek. Ik veranderde in een micromanager die bijna alleen nog over cijfers sprak. In zes maanden tijd beschadigde ik daarmee een werksfeer waar we jarenlang hard aan gewerkt hadden.

We hebben dat hersteld door het te benoemen. Ik heb gewoon gezegd: ik heb gepanikeerd en dat was niet goed. Nu organiseren we om de zes weken een townhall waarin we heel transparant over het bedrijf praten. Mijn belangrijkste les? Don’t panic. Trust the process. Als leider mag je bezorgd zijn, maar je mag je paniek niet over je organisatie uitstorten.

Het leek een goed idee. Tot het dat niet meer was

Toen ik begon, dacht ik: een agency met zes mensen, dan ben je geslaagd. In 2015 waren we met zes. Dus hielden we een meeting: doel bereikt, wat nu? Het antwoord was duidelijk: next stop: Londen! Ik werd lid van de International Chamber of Commerce en trok een paar keer naar Londen met het vaste plan daar een kantoor te openen. Tot ik zag welke agencies daar zaten en wat alles kostte. Toen dacht ik: “Goh, er is thuis nog ruimte genoeg om te groeien.” Londen verdween van het bord. Achteraf bekeken, zeker met de Brexit, maar goed ook.

Mijn droom voor de toekomst

Een groep van agencies bouwen met de ambitie om de beste marketinggroep van de Benelux te zijn. Maar mijn echte droom is dat KIXX groter wordt dan zijn oprichter. Dat ik op een dag kan zeggen: ik heb KIXX opgericht, maar het bedrijf heeft mij niet meer nodig. Dat het blijft bestaan en groeien wanneer ik met pensioen ga, of wanneer ik er niet meer ben.